Mae Fah Luang University, situated in the province of Chaing Rai in northern Thailand, is named after Her Royal Highness the Princess Mother (Somdet Yah), the mother of the current king of Thailand. Mae Fah Luang was the name given to her by the local people in Chiang Rai.


It is an autonomous public university, established on September 25, 1998 and is set apart from the rest of Thailand’s universities by the fact that all of its programmes are taught in English, with the exception of Thai Law and Nursing. It now has 11 schools namely, the School of Science, School of Liberal Arts, School of Management, School of Law, School of Medicine, School of Agro-Industry, School of Information Technology, School of Cosmetic Science, School of Health Science, School of Nursing and School of Anti-Ageing and Regenerative Medicine and in 2012 offers over 72 programmes such as: Biotechnology, Cosmetic Science, Engineering, Aviation Business Management, Agro-Industry, Medicine and many more. The university hospital has been completed, and was formally opened in September 2012. The School of Medicine has also been established and began offering M.D. degrees in the 2013 Academic Year.

cr20 cr18cr16 cr15 cr27cr14 cr13cr12cr17cr28

International courses offered by the university include majors in Business and Thai Language and Culture, but all courses offered by the university are open to international students. The campus is situated in Tambon Tasood, Mueang District and consists mainly of hills with only a small area of plain. Construction took many years, as the campus was mostly built on hillsides. Expansion work still continues. The People’s Republic of China built the Sirindhorn Chinese Language and Cultural Center on the campus as a gift to Thailand, equipping it with computers with Chinese programs and Chinese textbooks. The center is built to resemble a traditional Chinese house, complete with courtyards, gardens, and a pond. The Confucius Institute is also located here.  Thanks : Mae Fah Luang University Wikipedia.

cr6 cr7cr5cr4cr25cr22cr23cr24cr8

มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐบาลตั้งอยู่ที่จังหวัดเชียงราย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2541 ภายหลังการเรียกร้องของชาวจังหวัดเชียงรายที่ต้องการมีมหาวิทยาลัยในท้องถิ่น และเพื่อเป็นการระลึกถึงสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี จึงใช้พระราชสมัญญา “แม่ฟ้าหลวง” เป็นชื่อมหาวิทยาลัย ปัจจุบัน ประกอบด้วยสำนักวิชา 12 สำนัก เป็นมหาวิทยาลัยจัดการเรียนการสอนระดับอนุปริญญา 1 หลักสูตร ปริญญาตรี 33 สาขา ปริญญาโท 26 สาขา ปริญญาเอก 15 สาขา โดยใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษากลางในการเรียนการสอน หนังสือพิมพ์ไทมส์ในส่วนของ Higher Education Supplement ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงระดับโลก ของประเทศเมื่อปี พ.ศ. 2548 และยังได้รับการลงคะแนนให้เป็นมหาวิทยาลัยที่สวยที่สุดในประเทศไทย และสวยที่สุดแห่งเอเชีย

พระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี  วัตถุประสงค์ของการจัดสร้างเนื่องจากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีมีพระราชปณิธาณอันแน่วแน่ที่จะ “ปลูกป่า สร้างคน” เพื่ออนุรักษ์และฟื้นฟูสภาพธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ตลอดจนพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนผู้ด้อยโอกาสรวมทั้งการธำรง ไว้ซึ่งประเพณีและศิลปวัฒนธรรมที่ดีงามของชิติพันธุ์ต่าง ๆ ในภาคเหนือ และภูมิภาคลุ่มน้ำโขงตอนบน รัฐบาลจึงได้จัดตั้งมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงขึ้นในจังหวัดเชียงรายเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐ เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความจงรักภักดีของปวงชนชาวไทยที่มีต่อสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี และให้สถาบันแห่งนี้เป็นแหล่งสืบสานพระราชปณิธานของพระองค์ต่อไป

รัฐบาลจีนได้ให้ความเห็นชอบในการจัดตั้งศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมจีน ณ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง โดยยินดีให้ความช่วยเหลือแบบให้เปล่า และยังสนับสนุนจัดหาอุปกรณ์ในการเรียนการสอนพร้อมหนังสือตำรา เอกสารประกอบการสอนต่าง ๆ เพื่อให้มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงใช้ในการเรียนการสอนภาษาจีนอย่างมีประสิทธิภาพ     ขอบคุณ : มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง วิกิพีเดีย


Map and for larger map click HERE

Screen Shot 2015-03-07 at 4.44.53 PM

Photos by Kanya Botan.

Working Women and Exploitative States in Premodern Southeast Asia

Le Minh Khai's SEAsian History Blog (+ More)

As the field of Southeast Asian Studies developed (particularly in North America and Australia) in the second half of the twentieth century, one of the ideas that came to be established as a defining feature of Southeast Asia as a region was the idea that traditionally women in Southeast Asia were “better off” or “more autonomous” than women in other parts of the world, particularly in East and South Asia.

A Google search for “women in Southeast Asia,” easily brings up information which is representative of that interpretation:

“The 11 countries of Southeast Asia include over 550 million people. Despite great linguistic and cultural diversity, the region is characterized by the relatively favorable position of women in comparison with neighboring East or South Asia.

“This has been explained by several factors: traditionally, kinship was traced though both maternal and paternal lines; a daughter was not a financial burden because of…

View original post 1,096 more words

Things Are Getting Sticky

Student Teaching in Thailand

Hello again!

I just completed my second week here in Thailand. It was my first week of taking over the classes and teaching here at Grace International School as well. It has been a pretty good week. However, some things have been a little unexpectedly difficult.

This past week my stomach was feeling a little weird. Every now and then it would give me a sharp pain for a few short seconds and then go away. After receiving prayer and drinking lots of water, it has been a day or two since it has done that! Praise the Lord! I was getting a little worried…

FullSizeRender Grace International School in Thailand

Another thing that I did not expect would be very hard is the teaching part. I had a groove going at my first placement, but I have felt a little awkward and clunky up in front of the students here…

View original post 359 more words


IMG_8620 The Malaysian flag hangs from a pole outside my neighbor’s house. I snapped this photo as it flapped in the breeze on my walk home from school.

Fall. Usually the season of pumpkins, cozy sweatshirts, and spiced lattes, took on a different shape this year. Here in Malaysia the weather still speaks of summer. With red hot afternoons as ripe as they were in January, outside it is difficult to tell time has passed at all. Yet, time feels more tangible and fleeting than ever in the midst many goodbyes.

It’s always hard to say farewell, but it seems especially so leaving Malaysia, where goodbye has greater consequence. Soon, there will be whole continents between the students, teachers, and friends I have grown to love, and the culture and community that today feels like home.

When embarking on a Fulbright grant, a lot is said about how to come, but less about how to…

View original post 1,382 more words

Teaching. Traveling. Writing.

I was pleasantly surprised to be sitting in the exit row of our flight.  Usually, I can barely squeeze my long legs into the seats of the plane, designed for Indonesians and other petite South-East Asians, so an exit row seat means that perhaps, just maybe, my legs won’t be going numb on the flight.

One of my students, sitting across the row (but still in the exit row) turns to me and says, “Miss Michelle, do all of the other seats have this much leg room?”
“Uh, no.  This is the exit row.”
“This is the exit row.  It means that if there is an emergency, you will have to help people get off the plane. And there is extra space so that people can walk through to the doors,” I explain, pointing to the emergency door next to him. “That’s why you can’t have stuff under your seat…

View original post 526 more words

%d bloggers like this: